JAC Electric blues-rock musika lantzen duen hirukote bat da, Iban Larrebourek (bateria), Louise Tossut (baxua) eta JACek (gitarra eta ahotsa) osatzen dutena. Lau urteko jardueraren ondoren, taldeak bere parterik sortzaile eta pertsonalena laburbiltzen duen lehen lan diskoa kaleratu du. 7 abesti originalez eta bluesaren klasikoen 3 bertsioz osatuta, “Now” izenpean. Taldeak Höpper bandekin batera kontzertua eskainiko du larunbatean urtarrilaren 17an, 21:00etan CBA Kultura eta Sorkuntza zentroan.
Zuen lehen diskoa Now izenekoa da. Zergatik sentitu duzue une egokia zela zuen soinua disko batean jasotzeko?
JAC: Uste dut disko bat grabatzeko une “egokia” ez dela inoiz heltzen. Beti dago kantak eta interpretatzeko modua hobetu daitezkeelako sentsazioa. Askotan esaten da diskoak ez direla inoiz amaitzen, baizik eta alde batera uzten direla, eta ideia horrekin guztiz bat nator.
Egin ditudan diskoetako edozein berriro grabatuko banu, gauza asko aldatuko nituzke… eta oso serio esaten dut. Nik positibotzat ikusten dut hori: mugitzen jarraitzen dugula eta eboluzionatzen dugula esan nahi du.
Bestalde, disko bat ziklo bat ixteko modua ere bada. Egindako lan guztia bildu, une jakin batean finkatu, eta sormen-etapa berri bati hasiera emateko aukera ematen du. Izenburuak horrekin du zerikusia: Now “orain” da, eta disko honek une honetan zer garen erakusten du. “Orain” hitza oso iradokitzailea da, batez ere bizi dugun garai honetan.
Nolako kantak entzungo ditugu disko berrian?
JAC: Now estiloen nahasketa bat da, eragin askoren emaitza. JAC Electric blues talde gisa sortu zen, eta estilo hori da, zalantzarik gabe, disko osoari kohesioa ematen dion hari nagusia.
Hala ere, ez gara puristak. Musika mota asko entzuten ditugu, eta gure musika egiteko moduak gaur egungoa izan dadila gustatzen zaigu, bizi dugun munduarekin lotua. Badago bluesa, noski, baina baita rocka, jazza, funka eta pop ukituak ere.
Diskoak hamar kanta ditu, eta horietatik zazpi originalak dira. Kanta propioak bihotzetik sortuak dira, estiloetan edo etiketetan pentsatu gabe.
Nolakoa izan da grabaketa-prozesua?
JAC: Lan oso kolektiboa izan da, baina neurri handi batean urrutitik egina. Gaur egun, teknologiari esker, horrela lan egitea nahiko erraza da. Denbora asko eman genuen maketak lantzen, estudiora sartu aurretik.
Bakoitzak bere zatien bertsio berriak grabatzen zituen etxean, eta besteekin partekatzen zituen. Ideiak, egituretan egin beharreko aldaketak, moldaketak… dena elkarbanatzen genuen. Horrela, estudiora iritsi ginenean, oso argi genuen zer egin nahi genuen eta nola.
CBA espazioak publikoarekiko gertutasun berezia eskaintzen du. Zer espero dezake jendeak 17an?
JAC: Guretzat oso kontzertu berezia izango da, eta aretoa ezin egokiagoa da horretarako. Publikoak bere musikarekin guztiz konprometitutako talde bat ikusiko du, partekatzeko gogoz.
Une oso bizian gaude talde gisa. Kontzertu hau beharrezkoa zen guretzat. Diskoa apirilean atera zenetik leku askotan aurkezteko aukera izan dugu, eta kontzertu zoragarriak bizi ditugu, baina etxean jotzeak beti badu zerbait berezia.
Espero dugu jendea etortzea eta 17an gurekin egotea, oso gau hunkigarria izango delako guretzat.
Zertaz hitz egiten dute JAC Electricen kantek. Badago gai nagusi edo hari komun bat lan berri honetan?
JAC: Kanta originalek bizitzan gertatzen zaizkigun gauzez hitz egiten dute, baita gure inguruan gertatzen denaz ere. Get Out of Here kantuak Bidasoan migratzaileekin gertatutako egoera du hizpide. Sinestezina da horrelako gauzak oraindik gertatzea, gainera gure etxeen ondo-ondoan. Abestia ibaia zeharkatzen saiatzean hil ziren hamar pertsonen omenezkoa da.
Siren Songs gerrari eta jasaten dugun manipulazioari buruzkoa da, gerra beharrezkoa dela saltzen digutenean. Badira maitasunari buruzko kantak ere, hala nola Crush edo Fever.
Pixka bat denetarik dago. Gainera, YouTuben ditugu kantuen bideoak, gaztelaniaz, euskaraz eta frantsesez azpidatziekin.
Erreferenteak: aukera izango bazenute musikari bat (bizirik edo hilda) CBAko oholtzara gonbidatzeko disko honetako kanta bat jotzera, nor izango litzateke eta zergatik?
JAC: Galdera bikaina! Amets eginez gero, Jimi Hendrix gonbidatuko nuke Spoonful jotzera gurekin. Imajinatzen duzu? Edo Stevie Ray Vaughan, edo Lightnin’ Hopkins… Musikari asko daude miresten ditudanak.
Hala ere, egia esan, oso zoriontsua naiz Ibanekin eta Louise-rekin oholtza partekatzen. Oso lotura berezia daukat haiekin, eta oso identifikatuta sentitzen naiz. Zentzu horretan, oso zorteduna naizela esan dezaket.
Tokiko eszena: Irunek eta Bidasoak beti izan dute musikari onen “harrobi” fama. Nola ikusten duzue gaur egungo panorama taldeentzat?
JAC: Zalantzarik gabe, musikari asko eta oso onak daude eskualde honetan. Fermín Muguruza, Iñaki Alberdi, Urbil Artola edo Ritxi Salaberria horren adibide argiak dira. Badira, gainera, gazte belaunaldi bateko artista oso nabarmenak ere, hala nola Eneko Diéguez edo Oier Alberdi.
Irunen eta inguruan aipatu genitzakeen musikari eta artista asko daude. Oro har, egoera ona dela uste dut, eta alde horretatik positiboa izatea gustatzen zait.
Jotzeko espazio bikainak daude, Kabigorri kasu, eta udaletxeko kultura sailak tokiko musikariak programatzen ditu. Guk babes handia jaso dugu beti, eta oso eskertuta gaude. Egia da tokiko kulturari argiago begiratzen dioten areto gehiago falta direla, baina gaur egun leku askotan gertatzen den egoera da hori.
Zein da JAC Electricen 2026rako ibilbide-orria?
JAC: Une oso onean gaude. Urte honetan disko berria aurkezteko eta material berria prestatzen jarraitzeko izango da. 2026a kontzertuz eta publikoarekin harreman estuz betetako urtea izatea espero dugu.
Benetan zoragarria da jendeak Now diskoko kantak nola hartzen dituen ikustea. Jada baditugu hainbat kontzertu lotuta, eta beste data batzuk laster baieztatuko dira.
Horrez gain, kanta berriak sortzen ari gara jada, eta hori beti da oso pizgarria.
Urteko lehen kontzertua urtarrilaren 17an izango da, Irungo CBAn. Ez zait bururatzen 2026ari hasiera emateko modu hoberik.
